به گزارش خبرگزاری مهر به نقل از وبدا، عادله عسگری، متخصص اعصاب و روان و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین، به اهمیت پرداختن به نوشته خودکشی در سینما و تلویزیون اشاره کرد.

وی پافشاری کرد که خودکشی مسأله‌ای نیست که بتوان آن را نادیده گرفت؛ بلکه باید درمورد آن گفتگو و آگاهی‌رسانی صورت گیرد، چراکه هر انسانی امکان پذیر در برهه‌ای از زندگی خود با این چالش مواجه شود.

قهرمان‌سازی از خودکشی نادرست است

وی با انتقاد از نحوه نمایش خودکشی در برخی آثار سینمایی و تلویزیونی، او گفت: اشتباهی که چندین دفعه در فیلم‌ها دیده‌ایم، نمایش جزئیات و صحنه‌های خودکشی است که کاملاً نادرست است. این چنین، برخی فیلم‌ها خودکشی را به‌گفتن کاری قهرمانانه نمود خواهند داد که این نیز نادرست بزرگی است.

عسگری با اشاره به اتفاق خودکشی‌های تقلیدی خاطرنشان کرد که نمایش نادرست این مساله می‌تواند تأثیرات منفی و جبران‌ناپذیری بر جامعه بگذارد.

وی بر این مسئله پافشاری کرد که سینما و تلویزیون باید به‌درستی پیامدهای خودکشی را به عکس بکشند، از جمله تأثیرات عاطفی و روانی آن بر خانواده و نزدیکان فرد.

او گفت: آیا تا بحال فیلمی به این نوشته پرداخته که خانواده فردی که خودکشی کرده، با چه رنج و پیامدهایی روبه رو می‌شود؟ هنگامی فردی جان خود را می‌گیرد، حداقل ۱۰ نفر از اطرافیانش تحت تأثیر این فقدان قرار می‌گیرند.

عسگری بر مسئولیت رسانه‌ها در پرداختن صحیح و آگاهانه به این نوشته پافشاری کرد و از فیلم‌سازان خواست که با حساسیت بیشتری به این مساله بپردازند تا از افزایش موارد خودکشی‌های تقلیدی و صدمه‌های ناشی از آن جلوگیری شود.

تابوهای اجتماعی حوالی خودکشی

عسگری این چنین به تابوهای اجتماعی حوالی خودکشی اشاره کرد و او گفت: تعداد بسیاری از خانواده‌ها علت واقعی مرگ عزیزشان را نهان می‌کنند، چون دلواپس قضاوت‌های اجتماعی و تبعات آن می باشند. در برخی موارد، حتی حاضر نیستند درمورد این نوشته سخن بگویید کنند، چرا که فکر می‌کنند آبرو و حیثیت‌شان به خطر خواهد افتاد.

وی معتقد است که سینما می‌تواند با پرداختن به این مسائل، به فهمیدن بهتر جامعه از پیامدهای خودکشی پشتیبانی کند. اگر فیلم‌ها به درستی به نمایش بگذارند که بعد از خودکشی چه بر سر خانواده و عزیزان فرد می‌آید، احتمالا افرادی که در فکر این چنین کاری می باشند، زیاد تر درمورد تصمیم خود بیندیشند و به تأثیر مخرب آن بر نزدیکانشان دقت کنند.

عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین خاطرنشان کرد: مشاوره‌هایی که در فیلم‌ها اراعه می‌شود، باید علمی و استاندارد باشد. در غیر این صورت، امکان پذیر اطلاعات نادرست یا غیرعلمی به مخاطب منتقل شود.

عسگری با اشاره به تأثیر عمیق رسانه بر افکار عمومی او گفت: مردم به شدت تحت تأثیر فیلم‌ها و سریال‌ها قرار دارند. اگر این آثار به نادرست موضوعی را نقل کنند، امکان پذیر مخاطبان را دچار برداشت‌های نادرست کرده و حتی جهت صدمه‌های روانی شوند.

وی بر مسئولیت فیلم‌سازان در اراعه روایت‌های دقیق و آگاهانه از مسائل روان‌شناختی پافشاری کرد و از آن‌ها خواست که برای بازنمایی صحیح این مسائل، حتماً با متخصصان سلامت روان مشورت کنند تا آثارشان هم از نظر هنری و هم از نظر علمی، اثرگذار و مسئولانه باشد.

این متخصص اعصاب و روان تصریح کرد: هر انسانی امکان پذیر در برهه‌ای از زندگی خود با اختلالات روان‌پزشکی مواجه شود، اما مسئله مهم آگاهی از این مساله و عمل برای دریافت پشتیبانی حرفه‌ای است. وی پافشاری کرد که افراد نباید از مراجعه به روان‌شناس و روان‌پزشک هراس داشته باشند، بلکه باید این کار را گامی الزامی برای بهبود سلامت روان خود بدانند.

وی بر نقش سینما در تحول نگرش جامعه نسبت به سلامت روان پافشاری کرد و او گفت: آثار سینمایی باید این نوشته را نشان دهند و راهکار اراعه دهند. وی این چنین از کلیشه‌های نادرست درمورد بیمارستان‌های روان‌پزشکی در فیلم‌ها انتقاد کرد و افزود: در تعداد بسیاری از فیلم‌ها، بیمارستان‌های روان‌پزشکی و بیماران این حوزه زیاد ترسناک به عکس کشیده خواهد شد، در حالی که حقیقت این چنین نیست.

عسگری پافشاری کرد که این نوشته باید در فیلم‌ها و سریال‌ها نیز مراعات شود، چون سینما و تلویزیون نقشی کلیدی در شکل‌دهی به نگرش عمومی نسبت به سلامت روان دارند.

وی با اشاره به فهمیدن محدود جامعه از بیماری‌های روان‌پزشکی افزود: اختلالات روانی، همانند هر بیماری فرد دیگر، دوره درمان دارند و با مراقبت و دارودرمانی قابل کنترل و بهبود می باشند. اگر آگاهی مردم در این عرصه افزایش یابد، همدلی آن‌ها نیز زیاد تر خواهد شد.

عسگری خاطرنشان کرد که برخی تصورات نادرست درمورد سلامت روان تا این مدت در جامعه ریشه دارد و نیاز به تحول دارد.

لزوم نگاه همدلانه در سینما

وی بر مسئولیت سینماگران در تحول این نگرش پافشاری کرد و او گفت: سینما باید به نوشته سلامت روان و خودکشی با نگاهی همدلانه بپردازد. خودکشی نباید در فیلم‌ها به‌گفتن یک راه‌حل نشان داده شود، بلکه باید بر پیشگیری از آن پافشاری شود.

وی گفت که خودکشی یک فرآیند قابل پیشگیری است. در لحظات بحرانی، وجود یک فرد آگاه و همراه می‌تواند جان یک انسان را نجات دهد. سینما می‌تواند این آگاهی را به مردم بدهد.

عسگری نظر کرد که سینماگران به‌جای نمایش ناامیدی و آخر‌های تلخ، به امیدآفرینی بپردازند.

او گفت: بهتر است فیلم‌ها داستان‌هایی را روایت کنند که در آن فردی از خودکشی نجات می‌یابد، یا تأثیرات عمیق این عمل بر خانواده و عزیزان فرد نشان داده شود. ما باید به آینده و امید بپردازیم، نه به نیستی و نابودی.