نقش سینما در پیشگیری از خودکشی: از نمایش ناامیدی به سمت امیدآفرینی

نقش سینما در پیشگیری از خودکشی از نمایش ناامیدی به سمت امیدآفرینی, متخصص اعصاب و روان و عضو هیأت علمی دانشگاه علوم پزشکی قزوین، عادله عسگری، بر ضرورت تغییر رویکرد سینما و تلویزیون در پرداختن به پدیده خودکشی تأکید کرد.

به گزارش تاشکن، ایشان با اشاره به حساسیت این موضوع، اعلام داشت که نادیده گرفتن خودکشی امکانپذیر نیست و باید با آگاهیرسانی صحیح و گفتگوی باز در مورد آن روبرو شد، چرا که هر فردی در طول زندگی ممکن است با این چالش مواجه گردد. خطر قهرمانسازی از خودکشی در آثار هنری عسگری از نحوه نمایش جزئیات و صحنههای خودکشی در برخی فیلمها و سریالها انتقاد کرد و این رویکرد را کاملاً نادرست دانست.

که رسانهها موظفاند پیامدهای واقعی و ویرانگر خودکشی، بهویژه بر خانواده و نزدیکان، را به تصویر بکشند.

عسگری یادآور شد که با خودکشی یک فرد، حداقل ده نفر از اطرافیان تحت تأثیر روانی عمیق و رنجبار قرار میگیرند، جنبهای که در آثار سینمایی کمتر به آن پرداخته شده است. شکستن تابوهای اجتماعی و نقش آگاهیبخشی سینما این متخصص روانپزشک به تابوهای اجتماعی پیرامون خودکشی اشاره کرد و بیان داشت که بسیاری از خانوادهها به دلیل ترس از قضاوتهای اجتماعی، علت واقعی فوت عزیزانشان را پنهان میکنند.

زان، میتواند عاملی بازدارنده برای افرادی باشد که در فکر انجام این کارند.

همچنین ایمان بر این است که مشاورههای نمایش داده شده در فیلمها باید مبنای علمی و استاندارد داشته باشند تا از انتقال اطلاعات نادرست جلوگیری شود. مسئولیت فیلمسازان در بازنمایی صحیح سلامت روان عسگری بر تأثیر عمیق رسانه بر افکار عمومی تأکید کرد و از فیلمسازان خواست برای بازنمایی دقیق مسائل روانشناختی، حتماً با متخصصان سلامت روان مشورت کنند.

همچنین این متخصص از کلیشههای ترسناک و نادرست درباره بیمارستانهای روانپزشکی در سینما انتقاد کرد و گفت این بازنماییها مانع از افزایش آگاهی و همدلی جامعه نسبت به بیماریهای روانی میشوند. اختلالات روانی همانند سایر بیماریها قابل درمان و کنترل هستند و آگاهیرسانی در این حوزه، پایههای همدلی را در جامعه تقویت میکند.

ضرورت نگاه همدلانه و امیدآفرین در روایتهای سینمایی در پایان، عسگری بر مسئولیت سینماگران در تحول نگرش عمومی تأکید کرد و خواستار پرداختن به موضوع خودکشی با نگاهی همدلانه و پیشگیریگرایانه شد. ایشان تصریح کرد خودکشی یک فرآیند قابل پیشگیری است و حضور یک فرد آگاه در لحظات بحرانی میتواند جانبخش باشد. سینما باید به جای روایت ناامیدی و پایانیهای تلخ، داستانهای نجات، امید و بازگشت به زندگی را روایت کند.

تمرکز بر آینده و امید، نه نیستی و نابودی، مسیر صحیحی است که آثار هنری باید در پیش بگیرند.