به گزارش برنا؛ محمّد بن عبداللّه (نام کامل به عربی: أَبُوٱلْقَاسِم مُحَمَّد ٱبْن عَبْدٱللَّٰه ٱبْن عَبْدٱلْمُطَّلِب ٱبْن هَاشِم‎؛ زادهٔ نزدیک به ۵۳ قبل از هجرت/۵۷۰ میلادی در مکّه– درگذشتهٔ ۱۱ هجری قمری/۶۳۲ میلادی در مدینه) بنیان‌گذار و پیامبر اسلام و به باور مسلمانان، آخرین پیامبر در سلسلهٔ پیامبران الهی و تحویل‌دهندهٔ کتاب قرآن و تجدیدکننده آیین یکتاپرستی (دین حنیف) است.

 او هم‌این چنین به گفتن یک سیاست‌مدار، رئیس دولت، بازرگان، نظریه‌پرداز دینی، خطیب، قانون‌گذار، اصلاح‌گر، فرمانده جنگی، و برای مسلمانان و پیروان برخی ادیان، مأمور آموزش فرمان‌های الله یا همان خدای مسلمانان به‌شمار می‌رود.

وقایع مربوط به زندگانی حضرت محمّد، نسبت به دیگر پیامبرانِ پیش از وی، به طور کامل‌تری در منبع های تاریخی، گفتن شده و درموردٔ او گزارش‌های بسیاری در دست است؛ اگر چه همانند دیگر شخصیت‌های تاریخی پیش از دنیای مدرن، همه جزئیات زندگی‌اش روشن نیست و طی قرن‌ها بین موافقان و مخالفانش مورد مناقشه بوده‌است.

او نزدیک به سال ۵۳ ق. ه‍/۵۷۰ م، در مکه در سرزمین حجاز واقع در شبه جزیره عربستان به دنیا آمد. در دوران جوانی به بازرگانی مشغول می بود، و نخستین بار در ۲۵ سالگی ازدواج کرد. حضرت محمد که از روش زندگی مردم مکه ناخشنود می بود، گهگاه در غار حرا در یکی از کوه‌های اطراف آن دیار به تفکر و عبادت می‌پرداخت.

به باور مسلمانان، حضرت محمد در همین مکان و در نزدیک به ۴۰ سالگی از طرف خدا به پیامبری برگزیده، و وحی بر او فروفرستاده شد. در نظر آنان، دعوت حضرت محمد همانند دعوت دیگر پیامبرانِ کیش یکتاپرستی مبنی بر این می بود که خداوند (الله) یکتاست و تسلیم شدن برابر خدا راه رسیدن به اوست.

طی سیزده سال دعوت در مکه، تعداد اندکی به اسلام گرویدند که با مخالفت قبیله قریش و برخی دیگر از قبیله‌های عرب مواجه شدند و با آنان با خشونت حرکت می‌شد. حضرت محمد برای رهایی از این آزار و اذیت‌ها به همراه پیروان خویش، در سالی که بعدها مبدأ تقویم هجری شمسی و قمری شد، به شهر یثرب — که بعدها مدینه النبی نامیده شد — هجرت کرد.

 او در مدینه توانست قبایلِ درحال‌ستیزِ اوس و خزرج را متحد کند. وی بر پایهٔ مسلمانان مهاجر مکه و مردم مدینه جامعه و دولتی نوین با نام اُمَّت تأسیس کرد. بین مسلمانان با قبایل مکه و هم‌پیمانان آن‌ها جنگ درگرفت و سرانجام بعد از هشت سال جنگ،حضرت محمد به همراه پیروانش — که تا آن زمان به بیشتر از ده‌هزار نفر بالغ شده بودند — شهر زاد گاه خود را فتح کرد. کم کم و به‌خصوص بعد از فتح مکه زیاد تر مردم شبه جزیره عربستان به اسلام گرویدند و امت اسلام به کل این سرزمین گسترش یافت. حضرت محمد ده سال بعد از هجرت، و چند ماه بعد از برگشت از حجهالوداع، بیمار شد و در سال ۱۱ ه‍.ق درگذشتند.

آیات یا نشانه‌های خدا که به باور مسلمانان، به طور وحی به حضرت محمد رسیده و تا زمان درگذشتش توسط او اظهار می‌شد، قرآن را راه اندازی می‌دهد و آنان تا به امروز این کتاب را به گفتن «کلام خدا» گرامی داشته‌اند. در کنار قرآن، زندگی حضرت محمد (سیره) و روایات گردآوری‌شده از او (سنت) نیز برای مسلمانان به گفتن منبع های مهم شریعت اسلام اهمیت دارد.

نام عربی «محمد» به معنی «قابل ستایش» یا «ستوده»، که چهار بار در قرآن تکرار شده‌است، رایج‌ترین نام پیامبر اسلام است. وی این چنین به «الامین» (قابل مطمعن) معروف می بود.

حضرت محمد اسامی زیاد فرد دیگر دارد، از جمله «اسامی مقدس» که به باور مسلمانان خداوند به او بخشیده و در موقعیت‌های متفاوت به آن نام‌ها خوانده شده‌است. از بین این نام‌ها، «احمد» (به معنی مورد ستایش‌ترین) به گفتن نام آسمانی و باطنی پیامبر، زیاد تر مورد دقت‌است و باور دانشمندان اسلامی طی قرون متمادی بر این بوده‌است که هنگامی عیسی از فرمانروایی فارقلیط (پاراکلتوس) در آینده سخن می‌راند، به احمد اشاره دارد.

این چنین قرآن برای خطاب‌قراردادن پیامبر، از برخی دیگر از اسامی چون: نبی (پیامبر)، رسول (فرستاده)، طاها(تطهیر کننده، پاک و راهنما)، یاسین (مرد کمال)، مصطفی (برگزیده)، عبدالله (بندهٔ عالی خدا)، حبیب‌الله (محبوب خدا)، ذکرالله (یادآور خدا)، امین (مورد مطمعن)، سراج (روشنگر راه راست)، منیر (روشنگر جهان)، هدی (رهنمای حقیقت)، غیاث (پشتیبانی‌کننده)، بشیر (هشداردهنده)، نذیر (یادآور)، مذکر (تذکّردهنده)، شهید (گواه) و مبشر (حامل خبر خوش)، منفعت می‌جوید. بعضی اوقات حضرت محمّد، با دقت به موقعیت او در زمان وحی، با نام‌هایی مورد خطاب قرار گرفته‌است: به‌طور مثال او در قرآن در آیات ۷۳:۱ و ۷۴:۱، مزمّل و مدثر (به معنی «جامه به‌خود پیچیده») خوانده شده‌است.

هرچند قرآن در برخی آیات تفاوت قائل‌شدن بین پیامبران را منع می‌کند ولی در آیهٔ ۴۰ سورهٔ احزاب، حضرت محمّد را «خاتم‌النبیین» می‌خواند.