خاطرات رضا ایرانمنش از شهادت
خاطرات رضا ایرانمنش از شهادت، عیادتها و اخلاقیات حاج قاسم سلیمانی در لشکر ۴۱ ثارالله, بامداد ۱۳ دیماه ۱۳۹۸، پهپادهای آمریکایی با دستور مستقیم رئیسجمهور وقت آمریکا، جنایتی تازه را در حوالی فرودگاه بغداد ثبت کردند و شهید سپهبد قاسم سلیمانی به همراه همرزمانش به شهادت رسیدند.
این واقعه گرچه جبهه مقاومت را از موهبت وجود فرماندهی دلاور محروم ساخت، اما منش و نگاه این سرباز بیادعای انقلاب اسلامی، مقاومت را سرزنده و پابرجا نگه داشته است. سردار سلیمانی؛ نماد اراده و مقاومت در قلب خاورمیانه حاج قاسم سلیمانی تنها یک فرمانده نظامی نبود، بلکه نمادی از صداقت، شجاعت و فداکاری برای نسلهای آینده محسوب میشود.
ریه، لبنان، عراق و یمن بینظیر بود؛ نه تنها فرماندهی در میدان جنگ، بلکه با هوش دیپلماتیک بینظیر، روابط راهبردی بین گروهها و کشورها را نیز تقویت میکرد.
روایت رضا ایرانمنش؛ از لشکر ۴۱ ثارالله تا عیادتهای بیشمار رضا ایرانمنش، بازیگر شناختهشده سینمای دفاع مقدس در سریالهایی چون وفا، مردان آنجلس و ستایش، و همچنین بازیگر نقش اول فیلمهای دکل و سجاده آتش، در گفتوگویی با خبرنگار تسنیم، خاطرات غیرمنتظرهای از تعاملاتش با شهید سلیمانی را روایت کرد.
ز جنگ نیز ایشان لطف خود را از من قطع نکردند.
اخلاقیات فرماندهی که هیچ جنبه تبلیغاتی نداشت ایرانمنش توضیح میدهد شهید سلیمانی در زمان فرماندهی بسیار جدی بود، اما در مراودات خارج از میدان جنگ، به بچههای جنگ و آدمهای اطرافش اهمیت فراوانی میداد. در جنگ به سراغ خانواده شهدای لشکر میرفت و دلجویی میکرد و این عادت را پس از جنگ نیز ادامه داد. خودم هر زمان در بیمارستان بستری میشدم، حاج قاسم اولین نفر بود که به عیادم میآمد، بدون دوربین، عکس و قولوعده.
سردار سلیمانی به هنر و تعامل با هنرمندان یاد کرد حاج قاسم از آغاز جنگ تا آخر عمر مشوق هنر بود.
هر زمان من گروه سرود یا تئاتری راه میانداختم، ایشان هم مشوق بودند و هم پیگیر؛ خودشان هم مینشستند و تا آخر برنامه نگاه میکردند. این درسهای بزرگی است که من از ایشان گرفتهام. فرماندهی پیشرو در میدانی و هوشمندانه ایرانمنش تأکید میکند در دنیا رسم است فرمانده تا جایی پیش رود و باقی را به نیروها بسپارد، اما سردار سلیمانی مدام پیشرو بود. تعداد زیادی از عملیاتها را به تنهایی برای شناسایی میرفت و هرگز خالیدست برنگشت.
در هشت سال دفاع مقدس، جوانی بود که سن و سال نداشت، اما با هوشمندی و تدبیر فرمانده لشکر شد. ضرورت تولیدات هنری ترکیبی برای شناختن قهرمانان در پاسخ به سوالی درباره آثار موثر درباره قهرمانان ملی چون شهید سلیمانی، ایرانمنش معتقد است در دنیای امروز استقبال از مکتوبات کمتر شده و تکنولوژی رسانهها را متحول کرده است. تولیدات تصویری کارآمدترند، اما اگر بخواهیم ثمربخش باشند، باید از ترکیب دلنشین عکس و قصه استفاده کنیم.
یک ایثارگر و جانبازی که از صفر تا صد با حاج قاسم بوده، جلوی دوربین بنشیند و از شخصیت ایشان تعریف کند، شکل خوبی از خاطرات مصور است، اما ترکیب داستان و تصویر اثرگذاری بیشتری دارد. خاطره کربلای یک؛ ۵ روز بیخوابی و رانندگی در تاریکی ایرانمنش خاطرهای را روایت میکند که خواسته دستگاه ضبط خاموش شود، اما اجازه انتشار داده شده در کربلای یک، ۵ روز بود حاج قاسم اصلا نخوابیده بود.
ما خط را به بچهها سپردیم و حاج قاسم گفت بچهها من خیلی خستهام، مرا ببر اهواز، ساعت ۶ صبح جلسه دارم، در ماشین استراحت میکنم. من گفتم حاجی خودم هستم، کنار من نشست با شهید دلیجانی. هر دو آنقدر خسته بودند که تا اهواز تکان نخوردند. در تاریکی شب، ماشین به دستاندازهای خمپارهخورده میخورد، اما ایشان اصلا تکان نمیخوردند. حدود ساعت ۵ و نیم صبح، آفتاب میخواست طلوع کند، حاجی را بیدار کردم چون نماز قضا نزدیک بود.
ایشان گفت چرا بیدارم نکردی! گفتی میخواهی ساعت ۶ جلسه باشی. سن و سال مقداری داشتم و از این عکسالعمل غمگین شدم. بعد از جلسه هم از من پرسیدند چرا آنقدر سریع غمگین میشوی. این خاطرات، زاویهای انسانی و عمیق از شخصیت حاج قاسم سلیمانی را نشان میدهد که فراتر از یک فرمانده نظامی، پدری مهربان، هنردوست و رفیق درد رنج جانبازان و هنرمندان بود.










