ساعت بیولوژیکی بدن میتواند اثربخشی درمان سرطان را افزایش دهد
به گزارش تاشکن، دانشمندان معتقدند ساعت بیولوژیکی بدن میتواند در درمان سرطان نقش موثری ایفا کند و این روشهای درمانی را پشتیبانی نماید. این مطلب در کنار تحقیقات متعدد پیشین نشان میدهد که تغییر سبک زندگی و زمانبندی مناسب درمانها میتواند در مبارزه با سرطان مؤثر باشد.
ساعت زیستی یا ساعت بیولوژیکی بدن بر تمام جنبهها از خوابآلودگی گرفته تا متابولیسم تأثیر میگذارد و بر اساس تحقیقات جدید، امکان دارد بر اثربخشی برخی درمانهای سرطان نیز اثرگذار باشد.
بازدارندههای ایمنی داروهای ایمنیدرمانی هستند که از اتصال پروتئینهای خاص به تومورهای سرطانی جلوگیری میکنند. در ایالات متحده چندین نوع از این درمانها برای استفاده انسانی تایید شدهاند، اما اگرچه این داروها میتوانند انواع مختلف سرطان را درمان کنند، تنها برای برخی بیماران موثر هستند. محققان اکنون میگویند ریتم شبانهروزی بدن فرد میتواند در این روشهای درمانی نقش داشته باشد.
چگونه ریتم شبانهروزی بدن میتواند درمان سرطان را بهبود بخشد؟
تیمی از دانشگاه کالیفرنیا، ایرواین (UC ) بیان میکند که در بررسی موشهای مبتلا به سرطان کولورکتال، چرخه بیست و چهار ساعته ساعت بیولوژیکی هم بر قدرت دفاعی تومورها و هم بر توانایی بازدارندههای ایمنی در مقابله با آنها تأثیر میگذارد.
علاوه بر این، وقتی ریتم شبانهروزی در موشها مختل شد، توانایی سیستم ایمنی برای مبارزه با سرطان کاهش یافت.
سلما مصری، شیمیدان زیستی در دانشگاه کالیفرنیا ایرواین میگوید اختلال در ساعت بیولوژیکی میتواند پیشرفت بیماری را تسریع کند. در نتیجه تغییر رفتارها و سبک زندگی میتواند در کاهش خطر سرطان نقش داشته باشد.
در سرطان کولورکتال، تومورهای سرطانی سلولهای سرکوبکننده ایمنی را تشکیل میدهند تا سعی کنند سیستم ایمنی بدن را غیرفعال سازند. اولین یافته این مطالعه این بود که بسیاری از این سلولها با ریتمهای شبانهروزی تغییر میکنند.
دومین یافته نشان داد که اختلال در ساعت بیولوژیکی بدن این سلولها را حتی بیشتر افزایش داده و پیشرفت سرطان را تسهیل میکند. سومین یافته این بود که درمانهای بازدارنده ایمنی زمانی بهترین کارکرد را داشتند که سطح سلولهای سرکوبکننده ایمنی در اوج قرار داشت.
این یافتهها درک ما را از نحوه بهرهگیری از ریتمهای شبانهروزی برای بهبود اثربخشی درمانها تقویت میکند. اگرچه تحقیقات بیشتری لازم است تا سایر عوامل مرتبط شناسایی شوند و تایید گردد که همین مکانیسمهای بیولوژیکی در انسانها نیز وجود دارد.
این تحقیق در مجله نیتشر ایمونولوژی منتشر شده است.










