به گزارش خبرگزاری مهر، ابراهیم نوری گوشکی، عضو مدام انجمن جهانی پزشکان خانواده ( WONCA) یادداشتی را در اختیار مهر گذاشت.
متن یادداشت به شرح زیر است:

در دنیای پرآشوب امروز، واژه امنیت تنها به معنی فقدان جنگ و درگیری نیست؛ بلکه شامل دسترسی ایمن و پایدار به خدمات اساسی انسانی همچون بهداشت، درمان، آب سالم و تغذیه کافی نیز می‌شود. در بین این نیازها، احتمالا هیچ حوزه‌ای به اندازه‌ی سلامت و درمان با حیات مستقیم انسان‌ها گره نخورده باشد. اما متأسفانه، یکی از نخستین قربانیان در مشکلاتهای انسانی، زیرساخت‌های بهداشتی و درمانی‌اند؛ همان مکانی که باید پناهگاه و شفای رنج‌دیدگان باشد، گاه خود به خاک و خون کشیده می‌شود.

بیمارستان‌ها، درمانگاه‌ها، مراکز اورژانس و خانه‌های بهداشت، نه تنها ساختمان‌هایی پر از تجهیزات پزشکی می باشند، بلکه مأمنی برای زنده ماندن، اسایش یافتن و بازسازی زندگی مردم هر کشوری می باشند. با این حال، در تعداد بسیاری از نقاط جهان خصوصاً در کشورهای گسترش نیافته و در حال گسترش، این مراکز نه‌تنها از صدمه در امان نیستند، بلکه بعضی اوقات به کانون صدمه تبدیل خواهد شد. فروریختن سقف یک بیمارستان، انفجار در نزدیکی بیمارستان و مراکز درمانی یا قطع جریان برق در اتاق عمل، می‌تواند به‌سادگی جان ده‌ها انسان را در یک لحظه بگیرد.

این فجایع، محدود به یک نقطه یا منطقه خاص نیستند.. در سال‌های تازه، سازمان‌های بین‌المللی از حملات متعدد به مراکز درمانی در آسیا، آفریقا و خاورمیانه خبر داده‌اند؛ برخی از این مراکز چندین دفعه مقصد قرار گرفته‌اند، و کادر درمانی که در آن‌ها مشغول خدمت‌رسانی بودند، جان خود را از دست داده‌اند. در این چنین شرایطی، سلامت دیگر یک حق بنیادین بشر نیست؛ بلکه به یک رؤیای محال تبدیل می‌شود.

آنچه این فجایع را بیشتر از پیش دردناک می‌سازد، آن است که قسمت عمده قربانیان این صدمه‌ها را غیرنظامیان راه اندازی خواهند داد؛ زنان بارداری که به امید تولد نوزادشان راهی بیمارستان شده‌اند، کودکان بیماری که در بغل مادرانشان برای درمان به درمانگاه‌ها آورده شده‌اند و سالمندانی که تنها امیدشان دارویی برای افت دردهای مزمن است. این انسان‌ها هیچ‌گونه نقشی در مشکلاتهای در حال وقوع نداشته‌اند اما بیشترین سختی و رنج را تحمل می‌کنند.

عکس کودکی زخمی در بغل پرستاری خون‌آلود، یا صدای ناله‌های مادرانی که فرزندان خود را در آوار یک بیمارستان از دست داده اند چیزی نیست که وجدان هیچ انسانی را بی اعتنا بگذارد. این چنین صحنه‌هایی نه تنها جراحتی بر جسم انسان‌ها است، بلکه زخمی بر وجدان بشریت است.

بر پایه کنوانسیون‌های ژنو و اصول بنیادین حقوق بشر، هرگونه تعرض به عمد یا غیرعمدی به زیرساخت‌های بهداشتی و درمانی در شرایط بحران و جنگ، ممنوع و محکوم است. این مراکز باید حیاتی‌ترین خطوط قرمز بشری محسوب شوند اما حقیقت تلخ این است که حتی این خطوط قرمز نیز گاه نادیده گرفته خواهد شد.

سازمان جهانی بهداشت (WHO)، چندین دفعه اظهار کرده است که دعوا به مراکز درمانی، نقض مستقیم حقوق بشردوستانه بین‌المللی محسوب می‌شود و می‌تواند فجایعی گسترده در پی داشته باشد؛ از شیوع بیماری‌های واگیردار گرفته تا افزایش مرگ‌ومیرهای قابل پیشگیری.

تخریب یک بیمارستان تنها محدود به آوار شدن یک ساختمان نیست، این فاجعه پیامدهای انسانی گسترده‌ای دارد؛ اختلال در واکسیناسیون کودکان، قطع درمان بیماران مزمن، توقف مراقبت‌های بارداری، افزایش بیماری‌های عفونی و افت دسترسی به داروهای حیاتی. حتی یک انفجار کوچک در اطراف یک مرکز درمانی می‌تواند موجی از بی‌اعتمادی و هراس در بین مردم تشکیل کند و آن‌ها را از مراجعه به پزشک یا بیمارستان باز دارد و این چنین جهت خلأ در خدمت‌رسانی می‌شود.

در بحبوحه مشکلاتها، صدای قربانیان زیاد تر در هیاهوی سیاسی و رسانه‌ای گم می‌شود، اما این فریادهای خاموش را باید شنید. این ماموریت همه وجدان‌های بیدار جهانی است که از نابودی مراکز درمانی و کشتار غیرنظامیان جلوگیری کنند. بی‌تردید، نگه داری سلامت و کرامت انسانی، ورای هر مرز، قومیت یا دین، مسئولیتی جهانی است.

مراکز درمانی، نه جبهه جنگ، بلکه سنگر زندگی‌اند، آن‌ها را باید نگه داری کرد؛ نه تنها با قوانین، بلکه با وجدان، ضمانت و همدلی. هر انسانی که در بین دود و آوار یک بیمارستان جان می‌سپارد، نه تنها قربانی یک فاجعه، بلکه یادآور این حقیقت تلخ است که ما تا این مدت راه بسیاری تا تحقق کامل انسانیت داریم.

امروز، بیشتر از هر زمان دیگر، جامعه جهانی باید یکپارچه و فراگیر عمل کند. سازمان‌های بین‌المللی، نهادهای بشردوستانه، انجمن‌های علمی گروه پزشکی، و حتی رسانه‌ها باید با هم متحد شوند تا ضمن شفاف‌سازی فجایع، مطالبه‌گری مؤثر برای جلوگیری از تکرار آن‌ها شکل گیرد.

افکار عمومی جهانی نباید نسبت به این چنین اتفاقاتی بی اعتنا باشد، هر عکس، هر گزارش، هر روایت می‌تواند تلنگری باشد برای جهانیان که بدانند رنج بیماران در مناطق مشکلاتزده، تنها قضیه‌ای محلی نیست؛ بلکه زخمی است بر پیکره مشترک انسانیت.

اگر نتوانیم در سخت‌ترین لحظات، از حق سلامت و زندگی انسان‌ها دفاع کنیم، چه امیدی به آینده‌ای انسانی باقی می‌ماند؟ نباید اجازه داد مراکز درمانی به اهداف تهدید و تخریب تبدیل شوند. این مراکز باید تا ابد، نماد صلح، زندگی و همدلی باقی بمانند.

بیایید همه انها، از جایگاه انسانی و حرفه‌ای خود، صدای بی‌صدایان باشیم؛ آن‌ها که تنها خواسته‌شان، زندگی همراه با سلامتی، اسایش، امنیت، نشاط و کرامت است. به امید دنیایی به دور از جنگ و خشونت.