پادشاه چارلز دوم سنگ بنای رصدخانه سلطنتی گرینویچ را در لندن گذاشت
در دهم آگوست سال ۱۶۷۵، پادشاه بریتانیا چارلز دوم، سنگ بنای رصدخانه سلطنتی گرینویچ در لندن را به طور رسمی گذاشت. این اقدام در پی نیاز اروپایی‌ها به اطلاعات نجومی دقیق برای ناوبری دریایی، نقشه‌برداری و زمان‌سنجی در طول کاوش‌ها و تجارت‌های اقیانوسیه صورت گرفت.
معماری و ساخت
معمار مشهور کریستوفر رن، مکان رصدخانه را در بقایای قلعه گرینویچ انتخاب کرد. این محل از پایه‌های محکم قلعه قدیمی برخوردار بود و در یک پارک سلطنتی قرار داشت. رن بر طراحی و نظارت بر ساخت ساختمان نیز نظارت داشت.
پروژه با بودجه محدود و سرعت بالا پیش رفت. در ساعت ۳ و ۱۴ دقیقه بعدازظهر دهم آگوست ۱۶۷۵، اولین سنگ بنای رصدخانه گذاشته شد و در کمتر از یک سال، در دهم ژوئیه ۱۶۷۶، جان فلمستید به عنوان اولین ستاره‌شناس سلطنتی به همراه دو خدمتکار خود برای آغاز رصد‌های جدی به آنجا رفت.
فلمستید در طول چهل سال در خانه‌ای زندگی کرد که بعدا به نام خانه فلمستید شناخته شد. او بیش از ۵۰ هزار رصد از ماه و ستارگان را از ساختمان مجاور انجام داد. این خانه نخستین بخش رصدخانه بود که برای سکونت ستاره‌شناس سلطنتی و پذیرایی مهمانان طراحی شده بود. در طول سال‌ها خانه فلمستید مسکن تعداد زیادی از خانواده‌ها، خدمه، آشپز‌ها، پرستاران و ستاره‌شناسان بود و با افزودن ساختمان‌های جدید گسترش یافت.
<figcaption class="wp-element-caption"خانه فلمستید
در سال ۱۸۱۸، رصدخانه سلطنتی به مدیریت دریاسالاری بریتانیا منتقل شد و به طور چشمگیری گسترش یافت. در اواخر قرن نوزدهم می‌لادی، نزدیک به ۶۰ نفر در این مرکز فعال بودند.
ستاره‌شناسان سلطنتی و تعیین طول جغرافیایی
جان فلمستید به مدت ۴۲ سال سمت ستاره‌شناس سلطنتی را بر عهده داشت. در طول نزدیک به ۳۰۰ سال فعالیت رصدخانه در گرینویچ، تنها ۹ ستاره‌شناس سلطنتی دیگر در اینجا خدمت کردند. دو ستاره‌شناس اول، جان فلمستید و ادموند هالی، همۀ ستارگان قابل مشاهده در نیم‌کره شمالی و جنوبی را ترسیم کردند. از آنجا که نجوم و زمان‌سنجی به طور جدایی‌ناپذیر به هم گره خورده‌اند، رصدخانه در توسعه ساعت‌های دقیق نیز نقش کلیدی ایفا کرد.
در دهۀ ۱۷۶۰، ارائه جداول نیول مسکلین برای تعیین طول جغرافیایی در دریا با استفاده از ابزار‌های نجومی و زمان‌سنج‌های جان هریسون، امکان ترسیم نقشه‌های جهان با دقت علمی نوین را فراهم آورد.
<figcaption class="wp-element-caption"ساختمانی که منشأ نصف النهار اولیه گرینویچ را در خود جای داده است و با نوار برنجی در پیش‌عرصه اشکار شده است.
رصدخانه سلطنتی گرینویچ در قرن بیستم و پس از آن
در قرن نوزدهم می‌لادی مشخص شد که رصدخانه باید از گرینویچ خارج شود. آلودگی هوا و نور لندن و ارتعاشات ناشی از خطوط قطار، تداخل جدی در مشاهدات مغناطیسی و نجومی ایجاد کرده بود. انتقال رصدخانه یک حرکت برنامه‌ریزی شده بود، اما با آغاز جنگ جهانی دوم به تعویق افتاد. در طول جنگ، ساختمان رصدخانه نیز از اثر یک بمب آسیب دید. سرانجام، رصدخانه در قلعه هرستمن‌زو مستقر شد و در سال ۱۹۵۳، مجموعه رصدخانه گرینویچ بخشی از موزه ملی دریایی بریتانیا گردید.
خانه فلمستید در سال ۱۹۶۰ برای بازدید عموم باز شد و سایر ساختمان‌ها نیز در سال ۱۹۶۷ همین سرنوشت را تجربه کردند. پس از باز‌سازی‌های گسترده، رصدخانه سلطنتی در سال ۲۰۰۷ با گالری‌های مدرن و یک مرکز آموزشی مجددا بازگشایی شد.