کشف ستاره میرا توسط دیوید فابریسیوس در ۱۳ آگوست ۱۵۹۶
میرا یک تپ‌اختر است. متغیر‌های تپ‌اختر ستارگانی هستند که جرم کافی برای آغاز همجوشی هلیوم در هسته خود را دارند. این ستارگان به دلیل انبساط و انقباض کل ستاره در حال تپش می‌باشند. تغییر دما و تپش ستاره، علت تغییر درخشندگی آن است.
در عرض چند هفته، درخشندگی میرا به قدر کامل افزایش یافت. در روز‌های بعد درخشندگی کاهش یافت تا اینکه در اکتبر همان سال از دید ناپدید شد.
میرا در سال ۱۶۰۳ توسط یوهان بایر به‌عنوان ستاره‌ای با قدر ۴ مشاهده، اندازه‌گیری و فهرست‌بندی شد. سپس، یوهانس هولواردا، ستاره‌شناس هلندی اهل فریزلند، درخشش و تار شدن مجدد این ستاره سرخ‌رنگ را در یک بازه زمانی ۱۱ ماهه در سال ۱۶۳۸ مشاهده کرد.
در حالی که انتظار نمی‌رفت نواخ‌تر مجدد ظاهر شود، این جسم در حال چشمک زدن و خاموش شدن بود. وجود آن با روشنایی متغیرش، با نظر ارسطویی که آسمان‌ها کامل و ثابت هستند، در تضاد بود.
یوهان هولیوس نیز آن را از سال ۱۶۵۹ تا ۱۶۸۲ مشاهده کرد و در اثر تاریخی خود، ثبت نمود. او نام آن را در سال ۱۶۶۲، به علت تغییرات عجیبش، میرا گذاشت. میرا درخشان‌ترین و معروف‌ترین تپ‌اختر طویل‌زمان در آسمان است.