خبرگزاری مهر _ گروه سلامت: هیچ واژه‌ای تابِ گفتن این داغ سنگین را ندارد. بعضی اوقات سوگ آن‌قدر عمیق است که حتی نفس کشیدن هم دشوار می‌شود و این بار، غم از دل یک خانواده برخاسته و تا عمق جان همه ما رسیده است.

چطور می‌توان باور کرد که تنها در یک لحظه، دوازده نفر از عزیزترین‌های یک خانواده، از کودک و نوجوان تا پدر و مادر، مظلومانه و بی‌هیچ گناهی به خاک و خون کشیده شوند؟ چطور می‌توان فهمید که دخترکی معصوم، در بغل مادر، زیر آوار خاموشی جان سپرده، تنها به جرم زنده بودن در سرزمینی که مدام آماج بی‌رحمی‌ها بوده است؟

در پی یکی دیگر از جنایات بی‌شرمانه و فاجعه‌بار رژیم صهیونیستی که این بار نیز بی‌مقصد و کور، خانه‌ای مسکونی را مقصد قرار داد، خانواده‌ای شریف و ریشه‌دار از اغاز اشرفیه، در غم از دست دادن عزیزان خود به سوگ نشست و در این دعوا ناجوانمردانه، ۱۲ تن از بستگان نزدیک خانم مهندس صابر، به فیض شهادت نائل آمدند.

در بین این شهدا، نام‌هایی آشنا و چهره‌هایی بی‌گناه دیده می‌شود؛ پدر و مادر، دختر جوان، خواهر و برادر، کودکان خردسال، نوجوانانی که تا این مدت اینده ان ها را ندیده بودند و دیگر بستگانی که تنها جرم‌شان بودن در خانه‌ای می بود.

خانه‌ای مقصد قرار گرفت، نه پادگان نظامی

در ادامه تجاوزات تازه رژیم صهیونیستی، یک خانواده ایرانی داغدار فاجعه‌ای دردناک شد؛ ۱۲ نفر از اعضای یک خانواده در جریان این حملات ناجوانمردانه جان خود را از دست دادند. این خانواده که هیچ ارتباطی با نهادهای نظامی نداشته‌اند، تنها به جرم انسان بودن و زیستن در منطقه‌ای که در خط آتش دشمنی قرار گرفته، مقصد دعوا‌ای مرگبار قرار گرفتند.

یکی از بازماندگان این حادثه تلخ، بانویی فرهیخته و پرتلاش در حوزه سلامت سرزمین است که طی روزهای تازه نیز با جان‌فشانی در کنار مجروحان جنگی ایستاد. او اکنون در سوگ از دست دادن نزدیک‌ترین عزیزانش، با درد و سکوت، این ضایعه را به دوش می‌کشد.

تصویری که از این خانواده انتشار شده، مشخص می کند همه افراد به شهادت رسیده، از مردم عادی بوده‌اند؛ کودک، زن، مرد و سالخورده، نه یونیفورمی بر تن دارند، نه اسلحه‌ای در دست. تنها نشانه‌ای که آن‌ها را مقصد قرار داد، نسبت خونی‌شان با یک شهروند ایرانی می بود.

رژیمی که مدعی است با مردم ایران کاری ندارد، امروز در برابر چشم جهانیان، خانه‌ای را ویران کرده که در آن تنها نور زندگی و محبت جریان داشت، نه هیچ عنصر نظامی یا تهدیدی امنیتی.

این حادثه تلخ، زنگ هشداری است برای آنانی که تا این مدت در برابر جنایت‌های آشکار، سکوت می‌کنند یا آن را توجیه‌پذیر می‌دانند. خانواده‌ای به طور کامل از بین رفت و جهانی که باید صدای حقیقت را فریاد بزند، هم چنان در تردید و تعارف، چشم بر جنایت می‌بندد.

جنایتی که نباید عادی شود

جنایت رخ‌داده، تنها یک حادثه خانوادگی نیست؛ بلکه نماد بارزی از روال مستمر و سازمان‌یافته سرکوب و خشونتی است که رژیم اشغالگر صهیونیستی در طول دهه‌ها علیه ملت بی‌پناه فلسطین اعمال کرده است.

جنایتی که در روبه رو سکوت سرد و سنگین نهادهای مدعی حقوق بشر، هم چنان تکرار می‌شود و این بار، قلب ایران را نیز جریحه‌دار کرد و ایران را داغدار کرد، داغدار ۶۲۷ شهیدی که در دعوا رژیم صهیونیستی به ایران به شهادت رسیدند.

جنایتی که در آن، فرقی بین نظامی و غیرنظامی نیست و خانه و مدرسه، مسجد و بازار، کودک و کهنسال، همه در نگاه ماشین جنگی تل‌آویو یکسان‌اند؛ اهدافی که باید از بین برداشته شوند تا پروژه اشغال، قدم‌به‌قدم به پیش رود. این فجایع اگرچه به ظاهر اتفاقاتی تکراری و روزمره در اخبارند، اما هرکدام، یک زندگی‌اند، یک داستان‌اند، یک آرزو که ناتمام ماند.

شهادت این خانواده بزرگ، نه فقط زخم بر قلب یک مادر داغدار، بلکه تلنگری است به وجدان جهان که رنج ملت‌ها را نمی‌توان تنها شنید و گذشت، بلکه باید در برابر ظلم، هرچند دور از خانه، ایستاد.

هنگامی تروریسم، نام خود را عوض می‌کند

رژیم صهیونیستی سال‌ها است تلاش می‌کند با وارونه‌نمایی حقیقت، چهره‌ای معقول از خود در سطح رسانه‌های جهانی اراعه دهد، در حالی که آمار رسمی شهادت هزاران کودک و زن و غیرنظامی طی دهه‌های تازه، عکس واقعی‌تری از ماهیت این رژیم است.

بمباران خانه‌های مسکونی، مقصد قرار دادن مدارس، ممانعت از ارسال پشتیبانی‌های بشردوستانه و حتی دعوا به کاروان‌های پزشکی، بخشی از کارنامه‌ای‌ست که امروز دیگر نه‌تنها برای مردم منطقه، بلکه برای وجدان‌های بیدار در جهان، کاملاً روشن است.

اگر این جنایت‌ها عادی شود، اگر مرگ کودک، انفجار خانه، قطع امید یک مادر، تنها در چند خط خبر خلاصه شود، جهان معنی انسانیت را گم خواهد کرد. ما باید روایت کنیم، ثبت کنیم، فریاد بزنیم و اجازه ندهیم خاکستر غفلت، بر آتش حقیقت بنشیند.

به گزارش مهر، این خون‌های پاک، نه تنها آخر زندگی‌های گرامی می بود، بلکه اغاز صدایی است که عدل و انسانیت را فریاد خواهد زد و از فراموشی نمی‌گذارد.