نطق و کلام کودکان در سالهای اول زندگی

نطق و کلام کودکان در سالهای اول زندگی

روشهای نهادینهسازی با ورها و ارزشهای مثبت در کودکان با تمرکز بر نقش والدین

نطق و کلام کودکان در سالهای اول زندگی، به ویژه زیر هفت سالگی، با زتابی مستقیم از با ورها، ادراکات و هیجانات والدین و محیط اطراف آنهاست. هرگونه باور و اعتقادی که در خانواده حاکم با شد، بر روحیات و شاکله فرزندان تأثیر میگذارد و والدین مهمترین انتقالدهنده این با ورها به نسل بعد محسوب میشوند.

سبک زندگی خانواده بر پایه با ورها شکل میگیرد و مستقیما بر شکلگیری شخصیت کودکان اثر میگذارد. خانوادههای غمگین یا شاد، منظم یا نامنظم، هر کدام نتیجه با ورها و سبک زندگی والدین هستند که کودکان را به سمت همان الگو سوق میدهند. هماهنگی و همراستایی والدین در بیان با ورها، امنیت و اطمینان در کودک تقویت میکند و هرگونه تضاد در رفتار والدین، تضادها را در کودک تشدید میسازد.

شناخت نطق کودک کلید شناسایی تأثیرات منفی است که از طریق قول دیگران بر او تحمیل شدهاند. تا دیب نطق به معنای مراقبت از کلام کودک است و باید به صورت ظریف و هنرمندانه ان جام شود تا از ایجاد لجبازی جلوگیری گردد. حذف محیطهای صدمهزای ضروری برای اصلاح با ورهای کودک محسوب میشود.

آموزش مفهوم اجازه و حریم خصوصی از مهمترین با وری است که والدین باید به کودک گوشزد کنند. این پایه برای پدیدار شدن تقوا در فرد است. بر اساس تعالیم قرآنی، کودکان نبالغ باید در سه موقع صبح، ظهر و شب برای ورود به اتاق والدین اجازه بگیرند تا در سالهای بعد لزوم اجازه از مرجع تقلید و ولی فقیه را درک کنند.

مبنای با وری که در شاکله کودک جاری شود، حس تکریم و سیادت اوست. خلف وعده و افترا به این سیادت لطمه میزنند و مراقبت از کرامت کودکان در پرورش نسلهای گزیده حیاتی است. بروزهای والدین از طریق نظر، سکوت و کلام باید عاری از سهو، غفلت و لغو باشد تا تأثیرگذاری عمیق در ایمان کودک داشته باشد.

پرهیز از القای ناامنی و تشتت در ادبیات والدین ضروری است. ادبیات تهدید، تنش و اختلاف، ناامنی را در کودک القا کرده و ایمان او را به حقایق هدف قرار میدهد. نطق کودک میتواند با به رهگیری از کلام طیب و تحریکات حواس، به صورت مناسب تا دیب و کنترل شود.

پدر و مادر باید جایگاه یکدیگر را برای فرزند به طور آشکار و با شکوه نشان دهند. اهمیت دادن عملی و توجهی والدین به یکدیگر، تأثیرگذارتر از توصیههای کلامی است. ادراک صحیح فرزند از ویژگیهای خدای حقیقی وابسته به را بطه او با اولیای خود است که باید هماهنگ، وفادار، مهربان، بخشایشگر و حمایتکننده با شند.

تشکیل هراس در کودک میتواند توانها و میلهای طبیعی را در این دوره سنی برهم بزند. علائمی چون خوابهای آشفته، اضطراب، ناخنجویدن و شبادراری نشانههای را هکارهای نادرست والدین در فراهم نکردن محیط آرام و شاد هستند.

چگونه باورهای زیبا را در کودکان بذرپاشی و نهادینه کنیم؟

تکریم، احترام و عزت قائل شدن برای کودک، مستقیما حس در ونی او نسبت به خود را شکل میدهد. القای صفات قشنگ مانند مهربانی، حسن اخلاق، نشاط، حیا، زیبایی، تمیزی و نظم در بازی و ارتباط روزمره، تحقق این صفات در کودک را تسهیل میکند.

آموزش مفهوم اجازه بهتر است به تدریج و از طریق روشهای گوناگون مانند بازی و داستان صورت گیرد. هر آموزش مفیدی از زبان، علوم، قرآن، شعر و داستان میتواند در بستر بازی و میل کودک قرار گیرد، در غیر این صورت اثرات منفی برجای میگذارد.

تهدید، تنبیه و القای هراس اثرات ناپایداری در شکلدهی به رفتار و گفتار کودک دارد. برقراری ارتباط عاطفی والدین با کودک از طریق کلام، لحن، بغل کردن، استقبال، بدرقه و دعا، حس امنیت و اطمینان را در او تقویت میکند.

آموزش احساسات و شناخت لحظهای حسهای کودک مانند نشاط، غم و خشم از طریق بازی و را هکارهای دلنشین، در آگاهسازی در ونی و کنترل رفتارهای بیرونی مؤثر است و سازنده با وری عمیق در بزرگسالی خواهد بود.