مطالعه جدید: مصرف اریتریتول خطر لختهشدن خون را بیش از دو برابر میکند
لختههای خونی میتوانند باعث انسداد رگها شده و در نهایت به دعوه قلبی یا سکته مغزی منجر گردند. در پژوهشهای پیشین، ارتباط اریتریتول با افزایش خطر سکته مغزی، دعوه قلبی و مرگ فاش شده بود و اکنون این تحقیق جدید به افزایش احتمال لختهشدن خون ناشی از آن اشاره دارد.
دکتر استنلی هازن، محقق ارشد این مطالعه و مدیر مرکز تشخیص و پیشگیری از بیماریهای قلبیعروقی در مؤسسه تحقیقاتی کلینیک کلولند لرنر، میگوید
مسئله قابل دقت این است که در هر شرکتکننده، همه معیارهای مربوط به جوابدهی پلاکتی (لختهشدن) بعد از مصرف اریتریتول افزایش یافته است.
هازن افزود که مصرف نوشیدنیهایی با مقدار مساوی گلوکز یا قند، بر فعالیت پلاکتهای خون در گروه دیگری از ده نفر تأثیری نداشته است.
مزایای مصرف اریتریتول در برابر خطرات آن

انجمن صنعتی شورای کنترل کالری در واکنش به نتایج این مطالعه به سیانان گفت که سی سال تحقیقات علمی نشان داده اریتریتول یک گزینه ایمن و مؤثر ثابتشده برای کاهش قند و کالری است. کارلا سندرز، رئیس این شورا، بیان کرد
مصرفکنندگان باید نتایج این آزمایش را با احتیاط کامل تفسیر کنند. در آن به تعداد محدودی از شرکتکنندگان، در کل ۱۰ نفر، مقدار بیشتر از اندازهای اریتریتول داده شده که تقریبا چهار برابر حداکثر مقدار مجاز در هر نوشیدنی در ایالات متحده است.
با این حال هازن میگوید مقدار اریتریتول به کار رفته در هر نوشیدنی این مطالعه (۳۰ گرم) معادل مقداری است که در نوشابههای بیقند معمولی، بستنیها یا کلوچهها وجود دارد و مردم اغلب بیش از یک عدد از آنها را مصرف میکنند.
دکتر وای هونگ ویلسون تانگ، مدیر تحقیقات نارسایی قلبی و پیوند قلب در کلینیک کلولند که از محققان این مطالعه است، نیز اظهار داشت
این تحقیق نگرانیهایی را تشکیل میدهد که مشخص میکند یک وعده استاندارد از یک غذا یا نوشیدنی شیرینشده با اریتریتول امکانپذیر است به شدت تاثیر لختهسازی مستقیم را تحریک کند.

درست مانند سوربیتول و زایلیتول، اریتریتول یک الکل قند است، یعنی کربوهیدراتی که به طور طبیعی در بسیاری از میوهها و سبزیجات یافت میشود. اریتریتول پس از مصرف طعمی در دهان باقی نمیگذارد، قند خون را بالا نمیبرد و اثر ملین نسبتا کمتری نسبت به سایر الکلهای قندی دارد.
این شیرینکننده نزدیک به ۷۰ درصد شیرینی شکر را دارد و بر اساس نظر متخصصان، کالریصفر محسوب میشود.
نتایج این پژوهش در مجله آرتریوسکلروز، ترومبوز و بیولوژی و منتشر شده است.










