وایکینگ ۱ عکس معروف چهره بهرام را در سیدرون مریخ ثبت کرد
در ۲۵ ژوئن ۱۹۷۶، کاوشگر وایکینگ ۱ ناسا عکسی را از سطح مریخ ثبت کرد که بعد‌ها به عنوان چهره بهرام شهرت یافت. این کاوشگر نخستین فرودگر موفق بشر بر روی سیاره سرخ بود و در کنار وایکینگ ۲، که هر کدام شامل یک مدارگرد و یک فرودگر می‌بودند، بخشی از برنامه وایکینگ ناسا را به مریخ رساندند.
وایکینگ ۱ بلافاصله پس از فرود، جست‌وجوی برنامه‌ریزی‌شده برای یافتن اثرات حیات می‌کروسکوپی را آغاز کرد و پانوراما‌های رنگی شگفت‌انگیزی از محیط اطراف را به زمین ارسال نمود. این کاوشگر به مدت ۲۲۴۵ روز مریخی فعال باقی ماند و در نهایت در میان ماسه‌های قرمز و صخره‌های بی‌پایان خاموش شد.
عکس چهره بهرام در منطقه سیدرون مریخ گرفته شده بود و سازندی را نشان می‌داد که شباهت چشمگیری به چهره‌ای غول‌پیکر و انسان‌نما داشت. دانشمندان ناسا در آن زمان این پدیده را توهمی ناشی از سایه‌ها و پریدولیا (پاریدولیا) خواندند؛ پریدولیا حالتی است که در آن ذهن به اشتباه الگوی آشنا‌ای را در اشیاء تصادفی تشخیص می‌دهد.
ناسا در سال ۱۹۷۶ هنگام انتشار عکس توضیح داد صخره عظیم در مرکز، که همانند سر انسان است، توسط سایه‌هایی که توهم چشم، بینی و دهان را ایجاد می‌کنند، شکل داده شده است. برای بیش از ۲۰ سال عکس دیگری از این منطقه در دسترس نبود تا اینکه در آوریل ۱۹۹۸، مدارگرد نقشه‌بردار جهانی مریخ تصاویر دقیق‌تری تهیه کرد و نظر اولیه ناسا را تأیید نمود.
این سازند طبیعی ۱.۵ کیلوم‌تر طول دارد و ویژگی‌های شبیه به چهره تنها سایه‌هایی هستند که بر اثر شکل زمین تشکیل شده‌اند. در آوریل ۲۰۰۱ نقشه‌بردار جهانی مریخ برای بار دوم این منطقه را بازبینی کرد و در سال ۲۰۰۷ مدارگرد شناسایی مریخ تصویری با وضوح بالا ثبت نمود. آژانس فضایی اروپا نیز با کاوشگر مارس اکسپرس از این ناحیه عکسبرداری انجام داد.
با وجود شواهد علمی فرا‌وان، همچنان برخی افراد معتقدند این منطقه مدرکی بر وجود تمدنی منقرض بر روی مریخ است. اگرچه امکان وجود تمدن در گذشته مریخ از نظر علمی محتمل است، اما برای پذیرش چنین ادعایی نیاز به شواهد قوی‌تری نسبت به سایه‌های روی صخره داریم.
<figcaption class="wp-element-caption"تصویری که مدارگرد شناسایی مریخ در سال ۲۰۰۷ تهیه کرد.